Sociale Rolstoel


“Het is kwart voor acht. Bij mevrouw Jansen gaat de wekker. Nou ja, de wekker, de smartphone. Mevrouw Jansen heeft goed geslapen. De smartphone heeft het slaappatroon van die nacht op haar Facebook profiel gezet. Vanuit haar bed kruipt ze in haar rolstoel. Ze is inmiddels 86 en is er trots op dat ze dat nog zelf kan. Haar rolstoel zet haar gewicht, hartslag, en bloedsuikerwaarden voor haar op haar Facebook profiel, zodat haar familie weet hoe het met haar gaat. En ze stuurt een berichtje naar Marieke. Marieke is de wijkverpleegkundige die haar helpt met haar ochtendritueel. Meestal is ze er binnen een kwartiertje nadat mevrouw uit bed is. Die tijd gebruikt mevrouw Jansen om op haar tablet het nieuws te lezen.” Science fiction? Nee, dit is technisch mogelijk, vandaag al! Hoe lang duurt het nog voordat het wordt toegepast? De tijd zal het leren… 

Sociale media zijn overal

Wie zit er tegenwoordig niet op Facebook, Twitter of LinkedIn? En zelfs al zit je daar niet op, we hebben allemaal weleens een filmpje op Youtube bekeken, toch? Maar wat doen we dan eigenlijk allemaal op die sociale media? Dat is heel divers en loopt uiteen van het minuut tot minuut tweeten waar je bent, wat je doet, hoe je je voelt etc, tot het onderhouden van serieuze zakelijke netwerken op LinkedIn. Maar ook levensverhalen compleet met foto- en videomateriaal worden gedeeld. Daar komt ook de meest gehoorde klacht of kritiek vandaan: “Ik hoef toch helemaal niet te weten dat iemand op de wc zit…?” of “Al die kinderfoto’s interesseren me niet.” Uiteraard moet iedereen dat voor zich bepalen, maar zoals met alles: over smaak valt niet te twisten, en met 200 miljoen mensen op LinkedIn, 500 miljoen op Twitter en 1 miljard op Facebook kan het bijna niet anders dan dat er tussen al die oninteressante informatie voor iedereen ook evenzoveel interessante informatie zit, en daar zit hem de toegevoegde waarde van die sociale media!

En mevrouw Jansen?

Nou, ruim de helft van de Facebook gebruikers is 18-34 jaar oud. Dat zijn de kinderen en kleinkinderen van mevrouw Jansen. En wat doen die kinderen en kleinkinderen? Juist, foto’s en verhalen op Facebook zetten. En wie is er het meest ge├»nteresseerd in die foto’s? Juist, mevrouw Jansen. Dat is haar manier om op de hoogte te blijven terwijl ze door haar gezondheid aan huis gekluisterd is. En die gegevens uit haar zelfmetende en communicerende sociale rolstoel zijn natuurlijk niet alleen interessant voor Marieke, maar misschien ook wel voor de kinderen, nietwaar?
 
 
Dit bericht verscheen eerder op DigitaleZorgGids.

Gezocht: Vrienden!

Ik vind sociale media uitermate interessant (of had ik dat al eens gezegd?). Daarom, zo schreef ik al eerder, probeer ik nieuwe SoMe netwerken en concepten uit wanneer ze beschikbaar komen. Het probleem is echter: er is niemand, nou ja, niemand die ik ken (behalve dan die gekke collega van me die net zo’n nerd is als ik ben ;-)).

In mijn vorige blog schreef ik over de vergrijzing van Facebook, en misschien heeft het daar wel mee te maken. Hoewel ik zelf nog geen grijze haren heb, begint dat bij sommige van mijn vrienden toch echt al zijn intrede te doen ;-). Zou het echt waar dat alleen jongeren de andere sociale media ontdekken en gebruiken? Ik denk dat het eerder te maken heeft met het feit dat niemand bij Facebook weg wil of durft. Verandering is immers eng, toch? Tenzij iedereen het doet en we een beweging op gang krijgen, een soort digitale volksverhuizing… Zelfs als alternatieven beter, mooier, handiger of toegankelijker zijn wordt men mee- of teruggezogen in het oude vertrouwde (Facebook dus).

Neem Google+. Dat is sneller, biedt meer mogelijkheden, betere functionaliteit, volgens mij is het hele concept beter uitgewerkt dan Facebook. Hoewel Google+ enorm veel gebruikers heeft (100+ miljoen!), is het gebruik minder intensief en een fractie van de gebruikers betekent ook een fractie van de vrienden. Ik heb weleens op Facebook gevraagd wie er ook op Google+ zit/wil. Resultaat: 0 reacties. Ik heb weleens op Google+ gevraagd waarom er niemand overstapt. Resultaat: 0 reacties.

Als Google+ het niet kan, hoe verwachten anderen dan een spreekwoordelijke deuk in een pakje boter te slaan…? Er zijn sociale netwerken met een specifieke functionaliteit, zoals Instagram voor foto’s of Foursquare voor locatie. Die lijken meer succes te hebben, maar dat begrijp ik dan weer niet helemaal. Dat kan ook allemaal gewoon met Facebook. Kennelijk zijn de specifiek apps handiger dan Facebook want het gebruik staat meestal niet op zich, maar richt zich op delen via, jawel, Facebook!

Jarenlang hebben we met z’n allen gebruik gemaakt van reus en de facto standaard Microsoft. Zou Facebook dan de Microsoft van SoMe zijn, de de facto standaard waar mensen niet weg *kunnen*? Krijgen we de komende jaren een Facebook hegemonie? We zullen zien… Ik blijf gewoon vrolijk experimenteren met nieuwe netwerken en concepten (en mijn blogs (ook) via Google+ delen :-)). Wie doet er mee?


Personal Notes on TEDxNijmegen 2013

Wow! What a day… Last year I was able to follow TEDxMaastricht through livestream. This year I was lucky enough to receive an invite. All I can say is that I feel priviliged to have been at TEDxNijmegen. It was truly inspiring and deeply touching. Last year the concept of “Patients Included” was announced, and boy, was this TEDxNijmegen true to that concept! And on top of all that I got to meet a lot of people, including some of the speakers.

Here are some of my personal highlights with my personal notes. Let me know what you think…

Listening, that’s what a lot of the talks at TEDxNijmegen were all about. It was about listening to the patient, and particularly why that is essential to care. Lowie van Gorp told us through his first hand experience that putting the patient first can only be achieved when you listen and pay attention to the (seemingly) small things by realizing that those things are meaningful to the patient. He pointed out to us that “the caregiver has the ability to give the patient the feeling that they are in control, simply by giving them a choice”. His story was extremely touching and incredibly inspiring at the same time.
But, how do you do that… listening? Well, if you must know, just listen to Wendy Sue Swanson who told us about the different ways in which she tries to listen to and engage with her patients. One-to-one care will never be replaced, but all the possibilities for one-to-many communication that modern technology provides us with are invaluable resources! Wendy Sue urges us to be where the patient is: online!
So, even if you listen, will you be sure to hear or understand? No way! Tom Heerschop told us through a very personal story that even if you try to listen, try to look, or try to dig into the details, you may miss the underlying message. In his case the underlying message was a large tumor in his brain. So large, in fact, that it is hard to imagine how it could have been missed. Well, there you have it, even if you try to listen you might just miss what’s important.
And even if you listen and hear, does that guarantee that you will act upon it? In order to do that you need guts and Jeroen Verwiel showed us some serious guts! He also told us why by introducing Joe, telling us about what happened to Joe, Joe’s family and to Jeroen himself in the process of caring for Joe. If that did not take enough guts yet, he told us about the decisions he had to make in caring for Joe and his family. And best of all? Jeroen is nog afraid, and rightfully so if you ask me…

There were also quite some talks about breaking patterns, about ways and examples to fundamentally change things, and what keeps us from doing that. One thing that keeps us from doing things is the “gravitational pull” of the current state. Familiar expressions like “we’ve already tried that, it didn’t work”, “the last guy who tried that got fired” or “that’s to complicated, it will never work” were used by Michiel Muller to explain what keeps us running in circles. He also shows us how wonderful it is to discover and how taking risks can get us to our “personal pot of gold”. Finally he introduces us to Jeroen. Well, I guess you’ll just have to see for yourself.
Jan Bommerez took us into the world of co-intelligence explaining the true meaning “win-win”. Through metafors like a termite mound, a brilliant structure built by brainless creatures, he shows us the power of co-intelligence. He explains how we live in an “ego-system”, and how we can create an “eco-system”. From there on he gets onto the topic of culture saying “you cannot see it, but it influences everything”. He explains how in an open culture there is flow. He explains how synergy in a team means embracing the differences and holding on to the tension long enough to make a quantum leap. He states that we need dialogue, and we only have dialogue when we speak about things that touch our heart. His conclusion: “Nobody is in a position where you can’t make a difference. We can all make a difference.”. Powerfull stuff!

Quite a few sessions were about innovations and medical breakthrough. Probably the most notable one was by the very young Jack Andraka telling us about why and how he discovered a way to detect cancer in a very early stage way faster, cheaper, and more accurately than the most advanced existing tests can. Having no medical background or experience at all he urges us to find different ways to innovate and improve healthcare. He states that we need to shift from evolution to revolution if we want to keep up, and rightfully so from a guy who really is only a kid putting such a discovery to his name! Shoot for the moon, that’s definitely what Jack intends to do!
Amy Robinson talked about using massive online collaboration to learn more about the body. We were introduced to NAO the robot. We saw how insights from Formula 1 racing can contribute to improvements in healthcare. There was an introduction to the power of curating social media for medical information.

And of course there was entertainment. My highlight? Andre Heuvelman!

It is too much to go into each one of the talks here, so I urge you to go to TEDxNijmegen.nl and see for yourself!

Sociale Media als modeartikel

Ik las vorige week een artikel dat begon met de zin: “Facebook dreigt te vergrijzen”. Een interessante en prikkelende opening, want wie wil er nou met vergrijzing geassocieerd worden? Gelukkig heb ik zelf al op vele andere sociale netwerken een account, dus ik ben voorbereid :-). Maar goed, het zet toch te denken… De belangrijkste oorzaak die in het artikel wordt genoemd is dat jongeren het vervelend vinden dat hun ouders op Facebook zitten.

Volgens mij is dit lot niet alleen toebedeeld aan Facebook, maar geldt deze dynamiek veel algemener. Zo zijn er modewoordjes. Zodra je ouders het word “gaaf” gaan gebruiken wordt het “vet”, en als je ouders dat gebruiken wordt het “vet cool” etc. (vergeef me de inaccurate chronologie van deze modewoorden, ik ben ondergemiddeld mode-gevoelig). Er zijn ook modeartikelen, te beginnen met kleding. Dragen je ouders Nike, dan draag je Adidas, dragen je ouders een sjaal, dan jij niet etc. Om nog maar niet te spreken over muziek, films, TV programma’s en ga zo maar door.

Op de een of andere manier zijn dingen niet meer cool als je ouders het ook hebben of doen, zo lijkt het. Zelf heb ik dat nooit helemaal begrepen, maar goed, ik ben zelf dan ook beter te typeren als “nerd” dan als “cool” (zeg ik zelf ;-)). Sociale media lijken nu dezelfde kant op te gaan. Zijn sociale media dan “verworden” tot een modeartikel? Het lijkt er wel op en zo lijken de nieuwe platforms zich ook te profileren. Met name Pheed heeft een vrij uitgesproken uitstraling, vind ik…

Wat ik zelf niet helemaal begrijp is dat jongeren geen gebruik maken van functionaliteit die Facebook biedt, bijvoorbeeld het aanmaken van groepen. Daar kun je gewoon je ouders uit weren… Dan kunnen ze je berichtenuitwisseling met je coole vriendengroep niet volgen…

Ik geloof niet direct dat Facebook veel te leiden heeft onder de zogenaamde vergrijzing. Sterker nog, volgens mij zet de groei gestaag door. Ik blijf vrolijk de nieuwe ontwikkelingen volgen, maar tegelijkertijd ook gewoon Facebook-en :-).