EVS: Processen, Koppelingen en Mensen

001_RBIAdam-image-ZVS9517I01Elektronisch Medicatie Voorschrijven, het klinkt zo simpel. En dat is het eigenlijk ook. Toch is het implementeren van een Elektronisch Voorschrijf Systeem (EVS) vaak makkelijker gezegd dan gedaan. Hoe komt dat? Ik zie drie belangrijke aandachtspunten: Processen, Koppelingen en Mensen.

Processen

“Hallo, met de helpdesk”.
“Nou, mevrouw Jansen staat hier voor de deur, maar ze zit nog niet in het ECD…”.
Herkenbaar? Vast wel.
Het komt namelijk  maar al te vaak voor dat ondersteunende diensten, in dit geval de cliënten administratie, nieuwe cliënten niet op tijd heeft ingevoerd in de administratieve systemen. Het gevolg is dat betreffende client ook niet voorkomt in het ECD, laat staan in het EVS. Waar een zorgleefplan vaak wel even kan wachten, geldt dat medicatie direct bij opname moet worden voorgeschreven. Een EVS traject legt deze achilleshiel dan ook vaak en pijnlijk bloot.

Koppelingen

“Hallo, met de Helpdesk van het ECD.”.
“Nou, de koppeling tussen het ECD en het EVS werkt niet.”.
“Wij hebben niets veranderd hoor, dat moet wel aan de leverancier van het EVS liggen…”.
Herkenbaar? Vast wel.
Leveranciers van dergelijke systemen in de zorg leven namelijk in veel gevallen nog decennia terug in de tijd, toen gegevens tussen systemen nog met een bestand werden uitgewisseld. Weet u het nog, een CSV file… Tsja, en dat wil nog wel eens mis lopen.
Recentelijk was ik trouwens positief verrast toen een ik een ECD en een EVS mocht koppelen die beiden HL7 spreken. Hoewel ze elkaar niet meteen konden “verstaan” was de koppeling toch vrij snel gerealiseerd. Een veelbelovend eerste schaap…?

Mensen

“Hallo, met de Helpdesk.”.
“Nou, ik wil mevrouw Janssen dus wat extra <medicijn x> geven, maar in het EVS kan ik dat er niet bijschrijven op de aftekenlijst…”.
Herkenbaar? Vast wel.
Zorgmensen maken namelijk per definitie “misbruik” van de mogelijkheden die een systeem, of in dit voorbeeld papier biedt, om ervoor te zorgen dat de cliënt krijgt wat ze nodig hebben. Dat is natuurlijk prachtig in beginsel, maar als het om medicatie gaat in potentie gevaarlijk, en bovendien niet toegestaan.
In dit geval biedt een systeem een leidraad voor medicatieveiligheid. Waarschijnlijk zal ook een EVS niet 100% bestand zijn tegen “misbruik”, maar het biedt wel een mogelijkheid de protocollen explicieter onderdeel van het proces te maken.

Dus…

“Hallo, is dit de helpdesk?” is een prachtige plek om te beginnen met drie belangrijke lessons learned bij het implementeren van een EVS:
  1.  Zorg dat processen op orde zijn. De wereld waarin het denkbaar is dat cliënt Jansen voor de deur staat, maar nog niet in de systemen bekend is ligt ver achter ons (en is desondanks nog dagelijkse praktijk).
  2. Zorg dat koppelingen werken. Geloof geen enkele leverancier op zijn blauwe ogen als hij zegt “Die koppeling hebben we op de plank liggen”. Dat is namelijk niet waar. Laat de leverancier, voordat je ook maar iets tekent of afspreekt, die koppeling van de plank halen en in jouw omgeving aanzetten.
    Noot: Als dat vlekkeloos werkt is het wellicht stiekem toch waar :-).
  3. Zorg dat mensen weten wat ze moeten doen. In een wereld met systemen is “maar zo deden we dat altijd” geen excuus meer, zeker niet als medicatieveiligheid in het geding is. Zorg dat de protocollen worden ondersteund door het systeem, en doe geen concessies. De mensen moeten in dit geval het systeem volgen.
Veel succes met uw EVS implementatie!

CRM in de zorg: PGD!

“Customer relationship management oftewel CRM is een Engelstalige benaming voor klantrelatiebeheer, soms ook relatiemarketing of verkoopbeheersysteem genoemd. Het is een werkwijze alsmede een technologie waarbij het optimaliseren van alle contacten met de klant centraal staat en er wordt getracht elke klant een individuele waardepropositie aan te bieden gebaseerd op zijn of haar wensen. Daarnaast is de gedachte achter CRM dat klanten een betere behandeling verdienen naarmate zij een hogere waarde vertegenwoordigen voor de organisatie.” – Wikipedia.

 

bron: http://www.npcf.nl – Wat is een PGD?

Met het implementeren van deze werkwijze en technologie heb ik me een aantal jaren bezig gehouden. Dat was zo’n 10-12 jaar geleden en had niets met de zorg te maken. Ik hielp toen kleine en middelgrote commerciële organisatie met deze materie. De afgelopen jaren ben ik werkzaam geweest in de zorg. Daar denken we vaak dat we achterlopen op het bedrijfsleven. Op veel gebieden is dat ook zo, maar op het gebied van CRM kan het bedrijfsleven nog veel van de zorg leren. Zelden ben ik  organisaties tegengekomen die zo expliciet bezig zijn met individuele waardeproposities gebaseerd op de wensen van de klant en dat vervolgens zo gestructureerd vastleggen. CRM noemen ze dat in het bedrijfsleven, maar in de zorg noemen we dat gewoon Zorgdossier. En dat doen we al jaren!

 

Hoe komt het dan toch dat CRM op dit moment zo “hot” is in de zorg? Volgens mij spelen hierbij twee factoren een rol. Op de eerste plaats is het een klok-klepel verhaal. Veel zorgorganisaties zijn control gedreven en zitten in een spagaat tussen beheersing en “de klant centraal” stellen. Met CRM en een “integraal” klantbeeld, zo denken ze, kunnen we het beste van beide bereiken. De directies en bestuurdsers staan echter vaak zover van de werkvloer af dat ze zich niet realiseren dat het integrale klantbeeld eigenlijk al bestaat, in de dossiers.

 

De tweede factor is de contradictie van de decentralisatie. Enerzijds is de gedachte van de decentralisatie de zorg dichter bij de klant te organiseren. Tegelijkertijd resulteert de decentralisatie juist in een veelheid aan relaties tussen zorginstellingen en financiers en een veelheid aan nieuwe (vaak afgesplitste) zorgaanbieders. Allemaal met de beste bedoelingen, uiteraard, maar niet realiserende dat al die nieuwe aanbieders in al die nieuwe relaties uiteindelijk min of meer dezelfde zorg gaan verlenen aan exact dezelfde klant. De decentralisatie versnippert het zorglandschap, en daarmee de zorgdossiers én het integrale klantbeeld, in hoge mate!

 

Gelukkig kan de zorg ook een belangrijke les van het bedrijfsleven leren als het gaat om CRM. CRM kost heel veel geld, vergt ijzeren discipline, volledige transparantie en vraagt om een glashelder doel. Door gebrek aan één of meer van deze ingrediënten mislukken vrijwel alle CRM implementaties vroeg of laat.

 

Gratis advies van deze ZorgCIO aan alle zorginstellingen: Begin bij de klant en vraag je af hoe je voor die klant een integraal beeld kunt realiseren. Stop met CRM, start met PGD!

Fitness Sync…

FitnessSyncer

Ik ben, voor zover ik weet, gezond. Ik ben bijna nooit ziek en kom zeer sporadisch bij de dokter. Wel heb ik een bovenmatige interesse in zorg, niet in de laatste plaats omdat ik in de zorgsector werkzaam ben. Als rechtgeaarde nerd richt die interesse zich onder andere op digitale zorg en innovatie. Vanuit die interesse had ik ooit een digitaal dossier bij Google Health en inmiddels bij Microsoft HealthVault. Erg interessant en in mijn optiek veelbelovend.

De maar
U voelt hem al komen… de ‘maar’. Ik was deze week zo’n sporadische keer bij de dokter. Niets ernstigs, maar toch, ik dacht het ‘even’ vast te leggen in HealthVault, gewoon, in de vorm van een rapportage of notitie of zo. Nou, zo makkelijk is dat nog niet… sterker nog, ik heb tot op dit moment niet kunnen vinden hoe ik dat moet doen. Vreemd! Iets van een gezondheidsdagboek lijkt me toch basisfunctionaliteit van een persoonlijk gezondheidsdossier, of niet?

Handmatig
Omdat het nu even mijn aandacht had heb ik ook meteen gekeken of mijn Jawbone UP op de een of andere manier aan HealthVault te koppelen is. Je kunt in HealthVault namelijk lichaamsoefening vastleggen, zelfs uitgedrukt in aantal stappen. Helaas, ook op dat vlak biedt HealthVault (nog?) geen soelaas. Het enige wat ik kan doen is handmatig invoeren. Dat is toch niet echt meer van deze tijd.

Synchroniseren
Zou het nou niet mooi zijn als alle beschikbare gezondheidsgerelateerde informatie naar één centrale plek zou stromen? Dat kan… nou ja, in mijn geval gegevens van Jawbone UP, Runkeeper en Garmin Connect naar HealthVault. Hoe? Met FitnessSyncer!

Ik ben een beetje afgedwaald, want ik heb nog steeds geen oplossing voor een rapportage van mijn doktersbezoek, maar voor nu in ieder geval wel een adequate oplossing voor het bijeenbrengen van mijn fitness informatie…

Dit bericht verscheen eerder op DigitaleZorgGids.nl.

SchoolTV en Snacks

Tsja, wat een rare titel, zul je denken. Dat behoeft enige toelichting… Mijn kinderen kijken graag SchoolTV. Dat doen ze op school, maar ook thuis, via uitzendinggemist.nl. Mijn oudste is acht en kijkt naar “Nieuws uit de Natuur”. Erg leuk en interessant. Mijn jongste is vier en kijkt naar “Koekeloere”. Ik moet zeggen, ook best geinig.
 
Op school is het ‘s-ochtends snacktijd. Beide kinderen krijgen een “snackdoosje” mee met daarin een gezond koekje, iets liga- of digestive-achtigs. Af en toe krijgen ze een “lekker” koekje (speculaasje ofzo).
 

Vorige week keek ik samen mijn kinderen naar “Koekeloere”. De titel van de aflevering was “Patatje gezond” en ging over gezond eten. Het verhaal was ongeveer als volgt: Moffel eet elke dag patat en frikandellen van de snackbar en kan niet poepen. Piertje eet worteltjes met rijst en zegt dat 
 Moffel wel erg dik wordt van al die friet. Piertje belt de dokter omdat Moffel zich zo slecht voelt. Dokter legt uit dat Moffel gezond moet eten en veel moet drinken. Moffel doet dat en kan weer poepen.
De volgende ochtend vraagt mijn jongste: “Papa, mag ik vandaag worteltjes voor snack?” Oudste roept: “Ja, ik ook!”. Dus, wil je je kinderen met een gezonde snack naar school krijgen? SchoolTV kijken 🙂
 
 
Dit bericht verscheen eerder op de blog van Weten & Eten.

Jawbone IMPLANT?

Vorig jaar was Jip (onze kat) kwijt. Na schrik, frustratie en verdriet hadden we de hoop al opgegeven. Op een goede dag ging de telefoon en hoorde ik: “Hallo mijnheer, we hebben Jip gevonden. Hij is wat afgevallen, maar hij maakt het goed.” Wow! Maar goed, dit was eigenlijk heel logisch. Jip heeft een chip. Die heeft de vinder laten uitlezen en plop: hij wist van wie Jip is en waar hij woont. Als je erover nadenkt, is het eerder verbazend dat we Jip kwijt waren. Met zo’n chip zou je Jip eigenlijk moeten kunnen volgen, weten hoe vaak en ver hij loopt, wat zijn hartslag is en zijn temperatuur… en misschien nog wel meer, toch?

Jawbone UP

Zelf heb ik sinds enige tijd een Jawbone UP. Feitelijk is dat een stappenteller/slaapsensor die je om je pols draagt. En zeg nu zelf, het ziet er toch best leuk uit? Bij de Jawbone UP krijg je een app waarop je, naast je stappen en slaap, je stemming en je voedsel kunt registreren. Ook kun je gegevens van je Jawbone UP combineren met gegevens uit andere apps. Ik heb RunKeeper en myGarmin gekoppeld.

Primair ben ik natuurlijk gewoon een gadgeteer en vind ik dit soort ontwikkelingen razend interessant. Maar ik heb ook een 

semiprofessioneel argument om een Jawbone UP te dragen. Ik wil namelijk weten hoe toegankelijk zo’n ding is. Het zou namelijk zomaar kunnen dat een cliënt van een zorgverlener (zoals mijn werkgever) in zijn zorgproces baat heeft bij de informatie die eruit komt. 

Mijn conclusie is dat vooral de automatisch geregistreerde gegevens werkbaar zijn. Een stemming invoeren is nog redelijk te doen. Het opzoeken en registreren van voeding is nagenoeg onmogelijk consequent te doen. Bij mij rijst daarom de vraag wat we allemaal nog meer automatisch kunnen meten via een sieraad.

Kinderschoenen
De ontwikkelingen gaan razend snel en staan in mijn optiek nog enorm in de kinderschoenen. Vooral sporters zijn hier al langer mee bezig. Zelf gebruik ik mijn smartphone al jaren als sporttracker. Voor fietsen Ik heb een Garmin Edge 500 met HR en Cadans en voor hardlopen een Nike Triax C3 hartslaghorloge. Kortom, aan apparaten geen gebrek, maar die beperken zich wel tot de momenten dat ik toch al actief ben. De Jawbone UP meet je werkelijke beweegpatroon.

Even terugkomend op Jip: die chip is zo gek nog niet. Heb je helemaal geen last van en als hij inderdaad je gezondheid in de gaten kan houden… Is de volgende stap een Jawbone IMPLANT? Nee, dat gaat wat ver lijkt me… Maar toch, naast de meetwaarden die mijn Jawbone UP mij levert en het sieraad dat het is, maakt hij mij bewust van mijn beweeg- en slaappatroon. Is dat voor velen van ons niet al winst? En dat wordt alleen nog maar mooier en beter…!

 

 

Deze blog verscheen eerder op DigitaleZorgGids.nl.

Seniorenphone? Phablet…!

Seniorenphone? Phablet…!

Ik weet nog goed dat ik met een toestel als op het plaatje, een “telefoon voor senioren”, de winkel uitliep. Dat is inmiddels heel wat jaartjes geleden en het was niet voor mijzelf. Het was voor mijn oma. Ze kon niet meer zo goed zien en had moeite met het vinden van de toetsen op haar gewone telefoon. Deze technologie (dit toestel dus) hielp haar in contact te blijven, met mijn moeder bijvoorbeeld. Senioren nu hebben echter ook moeite met het scherm van de smartphone. Tijd voor de phablet!

Leesbril voor je smartphone? 

Ik heb me laten vertellen dat ik binnen nu en een jaar of tien op een leesbril moet rekenen, maar voor dit moment zijn mijn ogen nog prima. Ik houd enorm van gadgets, maar een Galaxy Note vind ik vrij fors. Ik snap daarom ook best dat mensen het raar vinden om met een 7 inch phablet (smartphone in klein tabletformaat) aan hun oor te lopen. Toch zie ik om mij heen meer en meer mensen hun telefoon dichter en dichter bij hun gezicht houden, de leesbril erbij pakken, inzoomen, kortom, worstelen met het kleine schermpje van de smartphone. En zo raar is dat niet, vind ik. Als ik bij mijn oma op bezoek ga, neem ik mijn iPad mee, om foto’s te laten zien. Dat kijkt toch een stuk fijner dan op mijn smartphone, maar nog belangrijker, mijn oma kan dat gewoon zien.

Phablet 

Ook voor mijn moeder geldt al dat een groter scherm voordelen heeft. Zij roept al sinds haar eerste digitale camera dat het ’rotschermpje’ van die camera veel te klein is. Sterker nog, inmiddels heeft ze haar camera op schermgrootte uitgekozen. Foto’s kijken doet ze inmiddels ook gewoon op de iPad. Het zou mij niets verbazen als ze ook het nemen van foto’s binnenkort op de iPad doet. Als ik in dat licht aan mijn Oma denk… en aan ‘Zorg Dichtbij’… en aan een dossier in Facebook… en aan alle andere mogelijkheden van een smartphone waarvoor het schermpje, zeker voor mensen met verminderd gezichtsvermogen, aan de kleine kant is…. Misschien is zo’n phablet dan lang zo gek nog niet, al is het maar als seniorenphone ;-)?

Dit bericht verscheen eerder op DigitaleZorgGids.nl.

Vakantie: Twee weken zonder internet

Tsja, dan ga je op vakantie en dan zit je ineens zonder internet. Uiteraard goed voorbereid: alle ebooks op alle devices gezet, navigatiekaarten gedownload, Spotify playlist gesynchroniseerd, tickets en vouchers lokaal opgeslagen etc. Maar dan, ter plaatse, geen wifi, roaming 3G geblokkeerd door werkgever… wat nu?

Nou ja, niks eigenlijk. Dat wil zeggen: rust!

Vooraf dachten we dat we wifi zouden hebben. Bovendien zijn we met de auto weg geweest, dus hadden we ook de nodige entertainment voor onderweg ingecalculeerd. We hebben een excessieve hoeveelheid apparaten in huis en ondanks dat we ze niet allemaal hebben meegenomen zijn we met een grote hoeveelheid apparaten op stap gegaan…

Ik ga al jaren met een tas vol apparaten, laders en kabeltjes op stap. Meestal hebben we wifi of in ieder geval 3G op onze bestemming. Ik check dan toch van tijd tot tijd mijn mail of Facebook. Eigenlijk raar als je erover nadenkt… het is immers vakantie. Het was dus in zekere zin wennen. Maar, zoals gezegd, twee weken zonder mail, Facebook, LinkedIn, Twitter en de continue stroom van informatie en nieuws was eigenlijk wel een soort verademing… en in ieder geval lekker rustig.

Ik heb in twee weken tijd drie boeken gelezen (dat is veel voor mij). Naast het feit dat het hele goede boeken waren (vooral de nieuwe Khaled Husseini is een echte aanrader) komt het doordat ik zonder digitale interrupties kon lezen. Ik lees uiteraard alleen eBooks. Dat doe ik meestal op mijn iPad. Daarbij laat ik nogal eens afleiden door inkomende berichten of meldingen. Soms zelfs gewoon door een gedachte of vraag die bij me opkomt tijdens het lezen. De wetenschap dat ik die vraag even snel kan beantwoorden met mijn iPad maakt dat ik dat vaak nog doe ook…

Mis je dan helemaal niets? Of misschien een betere vraag, wat mis je dan het meest? Daar hoef ik niet lang over na te denken: Google Maps! Het is zo ongelofelijk handig te weten waar je bent en wat er in de buurt is. Dichtstbijzijnde pinautomaat, bakker, benzinepomp, supermarkt, restaurantje met fatsoenlijke reviews, dat soort dingen. Een goede tweede: de weersverwachting, altijd handig. Wat ik erg jammer vond was dat ik mijn hardlooprondjes niet met RunKeeper kon vastleggen (want ook daar heb je internet voor nodig).

Ik ben inmiddels twee weken terug en weer volledig connected. Dat is ook wel weer fijn natuurlijk, maar in alle rust kunnen lezen was voorwaar een genot! Dat ga ik vaker doen…

Windows 8.1

Search results in Windows 8.1 Preview

Windows 8.1 Preview is gearriveerd, ook op mijn PC! Meest besproken voordeel? De startknop is weer terug. Hoewel ik nog bijna dagelijks overweeg Metro te verlaten en gewoon weer alles via de Desktop te doen, nodigt Windows 8.1, meer dan zijn voorganger, uit om Metro te gebruiken.

Verbeterde ervaring

Nee, Office draait nog steeds niet in Metro, maar er zijn echt aspecten die de ervaring verbeteren. Ten eerste is SkyDrive nog dieper geïntegreerd en hoef je nu echt geen bestanden meer lokaal op te slaan (als je niet wilt). Hierdoor heb je de traditionele verkenner nauwelijks meer nodig. Dropbox laat in Metro (helaas) nog veel te wensen over… Verder kom je met PC Settings nu een stuk verder dan voorheen. Tenslotte is door de verregaande Bing integratie het zoeken in en over Apps een stuk handiger geworden.

Snel verbetering

Toch hoop ik op een snelle release (en significante verbetering) van de uiteindelijk versie want er zitten ook serieuze nadelen aan Windows 8.1 Preview. Het belangrijkste nadeel is dat het *zeer* merkbaar trager is. Het opstarten duurt een stuk langer (was < 30 sec, is > 1 min), de desktop is trager, en ook Metro apps voelen een stuk minder soepel (uiteraard op dezelfde hardware…). De Foto App haalt niet alle foto’s op uit mijn SkyDrive bibliotheek en biedt bovendien niet langer de mogelijkheid om je Facebook of Flickr foto’s te koppelen. De People App is een feature kwijt, namelijk: wie is online. Ik gebruikte dat voor Messenger, dat inmiddels in zijn geheel is verdwenen en voorgoed vervangen door Skype. Helaas is Skype (nog?) niet geïntegreerd met de People app.

Startknop

Die startknop? Om eerlijk te zijn heb ik overwogen om Metro maar helemaal te vergeten als gevolg van de terugkeer, maar dat heb ik nog niet gedaan. Die Metro interface heeft toch wel wat… nog los van het feit dat ik het gewoon interessant vind te weten hoe die zich ontwikkelt… :-). Voor mij dus voorlopig Metro (én Desktop), maar wel in de hoop op snele verbetering (gelukkig kan ik nu vanuit Metro mijn updates ophalen, gewoon via PC Settings ;-))!

I Had a Dream…

Tja, zonder pretentieus te willen overkomen, ik had laatst een droom. Toen ik wakker werd had ik echt de beleving alsof ik de toekomst had gezien, sterker nog, alsof ik in de toekomst was geweest! Niet de verre toekomst, dat niet. De droom ging over de nabije toekomst waarin vandaag beschikbare technologie ten volle wordt benut ten behoeve van zorgverlening.

Droom

Het ging ongeveer zo. Ik loop over straat met Google Glass op. Al lopend, om me heen kijkend, aan dingen denkend, voedt Google Glass me met informatie over mijn omgeving. Ik denk aan een lekkere Cappuccino, Google Glass brengt me bij de dichtstbijzijnde koffiebar. Google Glass herkent de medewerker die mijn koffie maakt, toont me zijn Facebook-profiel en vertelt me bovendien dat hij vandaag jarig is. Ik neem mijn koffie in ontvangst en wens hem een fijne verjaardag.

Google Glass redt patiënt

Oh, wacht eens even, daar valt iemand neer, zomaar op straat! Wat een schrik! Ik ren naar buiten. Ik kijk naar de man. Hij ademt nog… Google Glass toont me de dichtstbijzijnde AED, huisarts, ziekenhuis etc. Google Glass diagnosticeert dat deze man een CVA heeft, stuurt voor de zekerheid het geregistreerde beeldmateriaal ter bevestiging naar het dichtstbijzijnde ziekenhuis met SEH, detecteert dat twee straten verder een tas met daarin een ongebruikte tPA injectie “loopt”, notificeert de eigenaar van deze tas, een arts, en hij is meteen naar de patiënt onderweg. De patiënt is gered, zonder permanente schade. Google Glass saves the day!

Willen we dit?

Goede vraag…ik denk dat de patiënt uit het voorbeeld blij is met deze technologie. Zijn leven is gered! De arts wellicht minder. Hij liep gewoon lekker te shoppen in de stad. Maar… tegelijkertijd heeft hij, ondersteund door technologie, een leven gered. Mooi toch? Die persoon in de koffiebar? Als ik vandaag mijn smartphone uit mijn zak haal kan ik die informatie ook vinden, dus die heeft niets te klagen ;-). En ik? Ik draai me nog eens om en ga op weg naar mijn volgende droom…

Dit bericht verscheen eerder op DigitaleZorgGids.nl.

Afstand of Nabijheid?

Mijn vader was laatst jarig. Ik heb hem een iPad gegeven. Mooi cadeau, ja, dat zeker! Mijn vader is gepensioneerd. Hij heeft altijd in de automatisering gewerkt. Hij houdt nog steeds graag de nieuwste ontwikkelingen bij. Hij heeft een recente PC, een recente laptop, een recente smartphone, en nu dus ook een recente iPad. Zo kan hij (maar ook mijn moeder) bij de bridgeclub foto’s van zijn kleinkinderen laten zien, net als al die andere gepensioneerde bridgers.

Gewoon op de bank

Vorige week hebben mijn kinderen bij Opa en Oma gelogeerd. Afgelopen weekend zei mijn zoontje tegen me: “Papa, ik mis Opa en Oma zo..”. “Zullen we ze even bellen op de iPad dan?”, zei ik. Zo gezegd zo gedaan en daar waren Opa en Oma, gewoon bij ons aan de eettafel. En wij, gewoon bij Opa en Oma op de bank.
Mijn vader heeft straks zorg nodig. Hij is de jongste niet meer en bovendien ziek. Ongetwijfeld heeft hij op enig moment zorgprofessionals nodig, de ‘handen aan het bed’. Wat hij nog veel meer nodig heeft zijn mijn zoontje, mijn dochtertje, mij, ofwel zijn dierbaren om zich heen. Met zijn iPad kan hij die nu in huis halen, op elk gewenst moment en op elke gewenste plek, gewoon op de bank of in bed.

Zorg dichtbij

Ik werk bij een zorginstelling. Daar noemen wij dit ‘Zorg op Afstand. Denkend aan mijn vader en zijn iPad realiseer ik me dat die term nergens op slaat. Dit is “’Zorg Dichtbij’. Zo ga ik het vanaf vandaag noemen, want dichterbij dan die iPad van mijn vader komt geen enkele zorgprofessional!

Dit bericht verscheen eerder op DigitaleZorgGids.nl.